Een ontmoeting die vijftig jaar moest wachten

Rond Valentijnsdag staat verbondenheid centraal. Liefde zit niet alleen in romantiek, maar ook in vriendschap en aandacht voor elkaar. Collega Jacqueline, huiskamerassistent bij De Mieuwijdt, maakte onlangs mee hoe een klein gesprek kon leiden tot een bijzonder moment. Een verhaal over vriendschap, toeval en een ontmoeting die vijftig jaar moest wachten.

Naast mijn werk als huiskamer assistent in De Mieuwijdt ben ik vrijwilliger bij de Zonnebloem. Elk jaar ga ik als vrijwilliger mee op een bijzondere reis: een week varen over de Rijn, samen met mensen voor wie zo’n uitstapje allesbehalve vanzelfsprekend is. Zo ook begin december, op 8 december om precies te zijn.

Tijdens die week deelde ik een hut met een andere vrijwilliger. Zoals dat gaat, leer je elkaar al snel beter kennen. Op een gegeven moment vroeg ze me: “Waar kom jij eigenlijk vandaan? ” “Uit De Rijp,” antwoordde ik.

Haar gezicht lichtte op. “Oh,” zei ze, “ik had vroeger een collega die daar ook woonde.”

Toen ze haar naam noemde, bleek dat ik haar kende. Ik vertelde dat deze vrouw zo’n twintig jaar geleden was verhuisd om voor haar ouders te zorgen, en dat ik haar sindsdien ook niet meer had gezien. De twee vrouwen waren vijftig jaar geleden collega’s geweest — en meer dan dat: dikke vriendinnen. Mijn hutgenoot vertelde hoe bijzonder ze het zou vinden om ooit nog eens iets van haar te horen.

Omdat ik ook de dochter van deze vrouw kende, stelde ik voor: “Geef me je nummer. Misschien kan ik iets voor je betekenen.” Ik probeerde contact te leggen, maar kreeg haar dochter niet te pakken. Het bleef bij een mooie gedachte.

Tot het leven besloot er zelf een vervolg aan te geven.

Twee weken na mijn thuiskomst hoorde ik dat we een nieuwe bewoonster kregen in De Mieuwijdt. En geloof het of niet: het was precies die vrouw. Ik kon het nauwelijks bevatten. Vanaf dat moment moest ik mijn tong afbijten om mijn hutgenoot niet direct te bellen. 

Op de dag dat de nieuwe bewoonster arriveerde, werkte ik. Ze herkende me meteen. Het was een warm en vertrouwd weerzien. Ik vroeg haar of ze mij haar kamer wilde laten zien. Eenmaal daar pakte ik mijn telefoon.

Ik begon te videobellen.

Mijn hutgenoot nam op en keek verbaasd naar het scherm. “Je moet eens kijken wie hier naast mij staat,” zei ik.

En daar gebeurde het. Twee vrouwen die elkaar vijftig jaar niet hadden gezien en gesproken, keken elkaar ineens weer aan. De herkenning op hun gezichten, de emotie in hun stemmen… het was onvergetelijk.

Vijftig jaar verdween in een paar seconden. Vriendschap bleek tijdloos!